AKTUALNOŚCI

Z Krakowa, tak bardzo związanego z Wilnem i dynastią Jagiellonów, pozdrawiam serdecznie wszystkich wspominających dzisiaj w Wilnie wizytę pasterską świętego Jana Pawła II na Litwie. Powracamy do wydarzenia sprzed trzydziestu lat, które wpisało się we współczesną historię narodu litewskiego. Po kilkudziesięciu latach panowania reżimu komunistycznego i sowieckiego, wolna Litwa mogła powitać Pielgrzyma pokoju, przypominającego światu, że życie człowieka na ziemi trzeba budować na trwałym fundamencie prawdy o Bogu i człowieku, na fundamencie praw człowieka i narodów, zwłaszcza prawa do wolności religijnej.

Jan Paweł II nosił głęboko w sercu Litwę. Znał jej historię i kulturę, dlatego jeszcze jako metropolita krakowski, a tym bardziej jako Papież podkreślał niepowtarzalną tożsamość narodu litewskiego w wielkiej rodzinie narodów europejskich. Wyrazem tego był fakt, że Ojciec Święty przemawiał po litewsku na Litwie, ale także podczas spotkań z Litwinami w Rzymie.

Wspominamy modlitwę różańcową Papieża w kaplicy Matki Boskiej Ostrobramskiej. Powtórzył tam słowa poezji i modlitwy, znane mu od dziecka: „Panno święta, co Jasnej bronisz Częstochowy / I w Ostrej świecisz Bramie! Przed obliczem Matki Miłosierdzia mówił: „Dziękuję Matce Chrystusa za to, że po wielu latach cierpień i prób Litwa i kraje ościenne zdołały wyjść z mroku obcej okupacji i prześladowań, wymuszonego milczenia o Bogu i obezwładniającego braku podstawowych swobód”.

Ojciec Święty modlił się także przed pierwszym obrazem Jezusa Miłosiernego, namalowanym właśnie w Wilnie według wskazówek świętej Faustyny. To był niejako jego powrót do początków nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego, które później rozwijało się w Krakowie, a podczas pontyfikatu Jana Pawła II zostało włączone w życie i modlitwę całego Kościoła.

Wspominam wizytę Papieża w Kownie, gdzie – jak wszędzie – został entuzjastycznie powitany przez niezliczone rzesze wiernych, którym przypomniał o dawaniu świadectwa Chrystusowi w życiu osobistym i społecznym. Niezapomniane było również spotkanie w tym mieście na stadionie z młodzieżą litewską przybyłą z całego kraju.

Ojciec Święty głęboko przeżył nawiedzenie Wzgórza Krzyży, na którym dostrzegł las wielkich i małych krzyży, w sposób przejmujący odzwierciedlających historię, kulturę i wiarę narodu, mówiących o jego wielkości i cierpieniu, pobudzających do refleksji i modlitwy. Zatrzymując się przy tych krzyżach, Papież oddał hołd wszystkim męczennikom za wiarę, za wierność Chrystusowi i Jego Ewangelii. Podczas Mszy świętej powiedział: „Przychodzimy tu – na Wzgórze Krzyży – aby przypomnieć wszystkich synów i córki waszej ziemi, na których wydawano wyroki, których skazywano na więzienia, na łagry, na Sybir czy na Kołymę – na śmierć”. Pośród pasterzy – męczenników Papież wymienił trzech biskupów: Vincentasa Borisevičiusa z Telszy, następnie arcybiskupa Koszedarów – dziś błogosławionego Teofiliusa Matulionisa oraz arcybiskupa Wilna Mecislovasa Reinyusa. Pasterze litewscy, wspierani przez wierny lud, dali jasne świadectwo wierności Chrystusowi i Jego Kościołowi i za to byli gotowi płacić każdą cenę.

Pełniąc przez niemal czterdzieści lat służbę u boku kardynała Karola Wojtyły – Jana Pawła II, mogę zaświadczyć o wielkiej miłości i szacunku, jakim darzył on naród litewski. Jestem przekonany, że dziś święty Papież oręduje za nami u Bożego tronu i z wysoka nam błogosławi.

Dziękuję księdzu arcybiskupowi wileńskiemu Gintarasowi za możliwość złożenia tego świadectwa. Zapewniam zebranych dziś w Wilnie oraz Kościół na Litwie o modlitwie w krakowskim Sanktuarium świętego Jana Pawła II oraz w Katedrze na Wawelu, z którą tak bardzo był związany święty królewicz Kazimierz.

Dziękuję bardzo za uwagę.

Kard. Stanisław Dziwisz

2023 metų gruodžio 9 diena, Vilnius
30-lecie wizyty pasterskiej Jana Pawła II na Litwie

O Maryjo, Matko Boga i nasza Matko, uciekamy się do Ciebie w tej godzinie cierpienia. Jesteś naszą Matką, miłujesz nas i znasz nas: nic, co nosimy w sercu, nie jest przed Tobą ukryte. Matko miłosierdzia, tak wiele razy doświadczyliśmy Twojej opatrznościowej czułości, Twojej obecności, która przywraca nam pokój, ponieważ Ty zawsze prowadzisz nas do Jezusa, Księcia Pokoju.

My jednak zgubiliśmy drogę do pokoju. Zapomnieliśmy o nauce płynącej z tragedii minionego wieku, o poświęceniu milionów poległych podczas wojnach światowych. Zlekceważyliśmy zobowiązania podjęte jako Wspólnota Narodów i wciąż zdradzamy marzenia narodów o pokoju oraz nadzieje ludzi młodych.  Staliśmy się chorzy z chciwości, zamknęliśmy się w nacjonalistycznych interesach, pozwoliliśmy, by sparaliżowały nas obojętność i egoizm. Woleliśmy lekceważyć Boga, żyć w naszym fałszu, podsycać agresję, niszczyć życie i gromadzić broń, zapominając, że jesteśmy opiekunami naszego bliźniego i wspólnego domu, który dzielimy. Poprzez wojnę rozszarpaliśmy Ziemski ogród, grzechem zraniliśmy serce naszego Ojca, który pragnie, abyśmy byli braćmi i siostrami. Staliśmy się obojętni na wszystkich i wszystko z wyjątkiem nas samych. A teraz ze wstydem mówimy: przebacz nam, Panie!

W nędzy grzechu, w naszych trudach i słabościach, w tajemnicy nieprawości zła i wojny, Ty, Najświętsza Matko, przypominasz nam, że Bóg nas nie opuszcza, ale wciąż patrzy na nas z miłością, pragnąc nam przebaczyć i nas podnieść. To On dał nam Ciebie a Twoje Niepokalane Serce uczynił schronieniem dla Kościoła i ludzkości. Z Bożej dobroci jesteś z nami i przeprowadzasz nas z czułością nawet przez najbardziej skomplikowane dziejowe zakręty.

Zatem uciekamy się do Ciebie, pukamy do drzwi Twego Serca, my, Twoje umiłowane dzieci, które w każdym czasie niestrudzenie nawiedzasz i zachęcasz do nawrócenia. W tej mrocznej godzinie przyjdź nam z pomocą i pociesz nas. Powtarzaj każdemu z nas: „Czyż oto nie jestem tu Ja, twoja Matka?”. Ty wiesz, jak rozplątać pęta naszego serca i węzły naszego czasu. W Tobie pokładamy nadzieję. Jesteśmy pewni, że Ty, zwłaszcza w chwili próby, nie gardzisz naszymi prośbami i przychodzisz nam z pomocą.

Tak właśnie uczyniłaś w Kanie Galilejskiej, gdy przyspieszyłaś godzinę działania Jezusa i zapowiedziałaś Jego pierwszy znak w świecie. Gdy uczta zamieniła się w smutek, powiedziałaś Mu: „Nie mają wina” (J 2, 3). O Matko, raz jeszcze powtórz to Bogu, bowiem dziś zabrakło nam wina nadziei, zniknęła radość, rozmyło się braterstwo. Zagubiliśmy człowieczeństwo, zmarnowaliśmy pokój. Staliśmy się zdolni do wszelkiej przemocy i wszelkiego zniszczenia. Jakże pilnie potrzebujemy Twojej matczynej interwencji.

Przyjmij więc, o Matko, to nasze błaganie.
Ty, Gwiazdo morza, nie pozwól, byśmy zostali rozbitkami w czasie wojennej burzy.
Ty, Arko Nowego Przymierza, inspiruj plany i drogi pojednania.
Ty, „Ziemio nieba”, zaprowadź w świecie Bożą zgodę.
Ugaś nienawiść, usuń pragnienie zemsty, naucz nas przebaczenia.
Uwolnij nas od wojny, zachowaj świat od zagrożenia nuklearnego.
Królowo Różańca Świętego, rozbudź w nas pragnienie modlitwy i miłości.
Królowo rodziny ludzkiej, wskaż narodom drogę braterstwa.
Królowo pokoju, wyjednaj światu pokój.

Niech Twój płacz, o Matko, poruszy nasze zatwardziałe serca. Niech łzy, które za nas przelałeś, sprawią, że znów zakwitnie owa dolina, którą wysuszyła nasza nienawiść. I choć nie milknie zgiełk broni, niech Twoja modlitwa usposabia nas do pokoju. Niech Twoje matczyne dłonie będą ukojeniem dla tych, którzy cierpią i uciekają pod ciężarem bomb. Niech Twoje macierzyńskie objęcie pocieszy tych, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia swoich domów i swej ojczyzny. Niech Twoje bolejące Serce poruszy nas do współczucia i przynagli do otwarcia drzwi i opieki nad zranioną i odrzuconą ludzkością.

Święta Boża Rodzicielko, gdy stałaś pod krzyżem, Jezus, wskazując na ucznia obok Ciebie, powiedział Ci: „Oto syn Twój” (J 19, 26): w ten sposób zawierzył Tobie każdego z nas. Następnie do ucznia, do każdego z nas, rzekł: „Oto Matka twoja” (w. 27). Matko, chcemy Cię teraz przyjąć w naszym życiu i w naszej historii. W tej godzinie ludzkość, wyczerpana i zrozpaczona, stoi wraz z Tobą pod krzyżem. I potrzebuje zawierzyć się Tobie, potrzebuje poprzez Ciebie poświęcić się Chrystusowi. Naród ukraiński i naród rosyjski, które czczą Cię z miłością, uciekają się do Ciebie, a Twoje Serce bije dla nich i dla wszystkich narodów zdziesiątkowanych przez wojnę, głód, niesprawiedliwość i nędzę.

My zatem, Matka Boga i nasza Matko, uroczyście zawierzamy i poświęcamy Twojemu Niepokalanemu Sercu siebie samych, Kościół i całą ludzkość, a zwłaszcza Rosję i Ukrainę. Przyjmij ten nasz akt, którego dokonujemy z ufnością i miłością; spraw, aby ustały wojny, i zapewnij światu pokój. Niech „tak”, które wypłynęło z Twojego Serca, otworzy bramy dziejów dla Księcia Pokoju; ufamy, że poprzez Twoje Serce, nastanie jeszcze pokój. Tobie więc poświęcamy przyszłość całej rodziny ludzkiej, potrzeby i oczekiwania narodów, niepokoje i nadzieje świata.

Niech za Twoim pośrednictwem Boże Miłosierdzie rozleje się na ziemię i niech słodki rytm pokoju na nowo kształtuje nasze dni. Niewiasto, któraś powiedziała Bogu „tak” i na którą zstąpił Duch Święty, przywróć pośród nas Bożą harmonię. Ożyw nasze oschłe serca, Ty, któraś jest „żywą nadziei krynicą”. Ty, któraś utkała człowieczeństwo Jezusa, uczyń nas budowniczymi komunii. Ty, która przemierzałaś nasze drogi, prowadź nas drogami pokoju. Amen.